Ótti

Spurningur: Hey eg haft ótta siðan okt men nu er tað blivi verri nu faði eg ótta miðan eg arb og vissi eg far i handlar eg veit ikki hvat eg skal gera eg faði ofta anfall nastan hvønn dag tað hevur ikki veri so ringt fyrr og so faði eg ofta tvangstankar og eri ofta stersaður og depmeraður og havi sjolvmorð tankar eg eg veit ikki hvat eg skal gera við tað

Vinir

Spurningur: Góðu tit, Einaferð hevði eg ein vinabólk, sum eg kendi meg væl í. Vit vóru nógv saman og høvdu tað stuttligt. Men við tíðini broyttist nógv. Míni áhugamál og virðir vóru ikki longur tey somu sum hjá teimum rundan um meg, og spakuliga gleid eg burturúr. Tað var ikki eitt stórt klandur ella nakað ítøkiligt, sum hendi. Eg varð bara minni og minni partur av felagsskapinum, til eg at enda ikki longur varð boðin við. Tað gjørdi meg sera keddan. Eg hevði eitt tíðarskeið, har eg kendi meg nógv einsamalla og ofta sat heima og græt, meðan onnur vóru saman. Kortini helt eg fast í vónini um, at eg einaferð fór at finna nýggj fólk, sum eg kendi meg heima hjá. Tann vónin hevur hildið mær koyrandi leingi. Men sannleikin er, at eg framvegis kenni meg sum ein uttanfyri. Fólk rundan um meg tykjast hava funnið sínar bólkar og sínar bestu vinir. Tey síggjast í frítíðini, fara út saman og hava ein natúrligan felagsskap. Sjálv kenni eg ofta, at eg standi við síðuna av. Eg royni framvegis at halda samband við fólk. Onkuntíð spyrji eg, um onkur vil hittast, og summi siga ja. Tey løturnar merkja nógv fyri meg. Kortini longist eg eftir at uppliva, at onkur hugsar um meg fyrst. At onkur skrivar til mín. At onkur bjóðar mær við uttan at eg sjálv skal taka fyrsta stigið hvørja ferð. Tað hevur fingið meg at ivast nógv í mær sjálvari. Eg eri farin at hugsa, um eg sjálv eri trupulleikin. Tá eg síggi, hvussu lætt tað tykist hjá øðrum at fáa og halda fast í vinarløgum, spyrji eg meg sjálva, hvat tað er, eg geri skeivt. Eg havi ongantíð kent, at eg havi havt tann eina besta vinin, sum nógv tosa um. Ongantíð havt ein persón, sum altíð valdi meg fyrst. Og kanska er tað júst tann longsulin, sum ger mest ilt. Eg havi biðið nógv til Gud um hetta. Biðið um vinir, um felagsskap og um eitt stað at hoyra til. Summar ferðir havi eg hildið, at bønir vóru svaraðar, men so broyttist alt aftur. Tað hevur verið torført ikki at gerast móðfallin. Eg haldi sjálv, at eg eri eitt gott menniskja. Eg royni at vera blíð við onnur, eg hugsi nógv um fólk rundan um meg, og eg royni at vera ein góður vinur. Eg eri kanska eitt sindur stillari enn summi onnur og dámi ikki serliga væl at vera í miðdeplinum. Men er tað nokk til, at tað skal vera so trupult at finna síni fólk? Øll fáa tað at síggja so lætt út. Onkuntíð kenni eg meg sum tann einasta, ið stríðist við hetta. Tí spyrji eg tykkum: Eri eg trupulleikin? Og um eg ikki eri tað, skal eg so bara geva upp? Skal eg gevast at vóna eftir teimum vinarløgunum, sum eg havi longst eftir so leingi? Ella er framvegis vón fyri einum sum mær?

Happing, sjálvmorð

Spurningur: Eindagin tá ið eg kom í skula so hevði eg krúlla mær og eg helt at tað sá faktist pent út men so skjótt sum eg kom inn í skúlan stóðu longu allar genturnar og flentu eftir hárinum hja mær. Ein genta segði at tað sá pent út men tað var sarcastist. Og nu vil eg ongantíð aftur síggja hasar genturnar aftur men tað verur ringt tí at eg gangi im flokki saman við teimum. Og nu liggji eg her í songini hóp leys og bangin at fara aftur. Fuck eg hevði vilja doyð beint nú.

Tvangtankar og angst

Spurningur: Hey eg havi stríðst við angst síðani okt Men i april byrjaði eg at fáa tvangstankar og pernoia . Tað er bara blivi verri nu eg faði sorit trykk a hvødi tað eg fari millnum folk idk ikki hvat eg skal gera við tað ?

Eg fari at drepa meg sjálvan

Spurningur: Navni Faktiskt fari eg ikki. Eg kann ikki engong gera tað. Men eg vil ordligs gjarna drepa meg sjálvan. Tað hevði sikkurt eisini verði best.

Idrk man

Spurningur: I cant believe this. I seriously worked up all the courage to tell the school nurse abt my sh bcuz i knew she was gonna tell my parents. I had panic attacks almost every nights the days before i was going to her. It was so hard to fall asleep. Then with trembling hands and a heart beating so fast it felt it couldve exploded i went into her. And it took a while but i showed her the cuts. She asked me if i did that to myself and i said yes. She asked me why. I dont know. I dont fucking know why. And btw ive been doing sh for years. I finally worked up the courage. Then we just played a fucking board game and she told me to try not to do it and sent me back to class and said to meet her again in some weeks or days i dont fucking remember. School nurses are mandatory reporters. I had the impression she was gonna call my parents. I had the impression they would finally know and id finally get some fucking help. NOTHING happened. I just went back to class. Yeah you just expect me to be able to focus after that? Bitch. “Try not to do it!” Mhm. And then when i went to see her again she was kinda fucking weird. Like she was nice and all. But it seemed she had had a bad day and was angry about something but was trying to hide that and act nice and kind. We said hello and stuff. Then she asked “so have you done it again?” AND AGAIN IM SAYING SHE WAS SO NICE SOUNDING LIKE HER VOICE. And then i said yes (cuz fucking obviously like “try not to do it!” Isnt gonna help.) Her tone just dropped or something. It was so weird. She sounded kinda mad or dissapointed but like monotone. And she just said in a mad/dissapointed monotone voice “okay im gonna have to call your parents.” YEAH OKAY. OKAY. YEAH DO THAT NOW. BITCHASS. Why couldnt you just do it the first time? And her voice was also kind of like when a mother says to her child “okay. You kept doing it so now youre getting your phone take. Away.” If yk what i mean. So she did call my mom. My mom was so nice about it i didnt think she would react like that. She was so so so nice, and i wondered why i waited all this time. Then we went to the doctor. Doctor said i should go to a psychologist. Told my mom. And also by the time i was going to the doctor my mom wasnt nice anymore. It was like she just changed completely. She was mad at me. Mad. At. Me. And told me something i still cant get out my head. It was so rude. And now everything is back to normal. Completely. Normal. NOTHINGS changed. My parents didnt even remove my blades or scissors from my room. And of course i havent spoken to a psychologist. Its been a good ass while. Many adults know now. And NOTHINGS!!!!! Been done!!! Isnt that something? I was supposed to speak to the school nurse again. Weeks ago. That hasnt happened either. Nothings been changed. Genuinely. Juat fucking amazing isnt it. Fuck this shit man oh my… If i killed myself thrn theyd probably fucking wished they had done something. But im not gonna kill myself. But what i am gonna do is not trust them again. Not trust this stupid system. Its always “speak to someone!” “Tell someone” “tell an adult in your life then you can get help!” Bitch what help?! And my mom also randomly barges into my room asking “HAVE YOU DONE IT AGAIN?!?!!?!” No i havent. Not to your knowledge. Not in a visible way. So yeah the only thing thats actually changed is that my mom trusts me less and is kinda mad at me for doing it and randomly barges into my room saying “HAVE YOU DONE IT AGAIN?!?!?!” Idek why im writing to yall you guys dont even fucking help anything and everything just looks ai generated. Do you guys use ai to respond to these???? Are you seriously that fucking irresponsible?
Tað eru ikki fleiri brøv.