Spurningur: Eg vildi vita tað sikkrasta staði at skerða megsjálva Og eg spurdi chatgpt tí eg gjørdi tað á beininum tú veist tann feittuta partin aftanfyri skinnabeini og tað startaði at “twitch” eg veit ikki tað føroyska orði men ja. Og eg spurdi chatgpt og tað segdi av infection ella at “hitting a nerve, or muscle” tað segði tað so eg hugsaði kanska onkra arða stæni tí hvis eg ikki fari at stegga líka so gott eitt sikkurt stað. Eg veit “blabalabala tað er ikki sikkurt at gera líkamiki havt blablabla.” Eg fari at gera tað alíkavæl líka sp gott gera tað eitt sikkurt stað. Men ja og tað segði “if ur thinking about sh pls call this hotline” ella naka sovori og tað vísti eina føroyska. Eg eri bara eitt sindur beingin tað fer at siga naka ella okkurt sovori. Eg vil ikki hava at nakar skal finna útav hesum. Og góði ikki sigi “tað er ikki sikkurt nakrandtaðnis” eg fari at gera tað ok altso eg vil bara hava eitt sikkurt stað, ella sikkrari. So ja.

Spurningur: Hey, eg veit ikki hvat eg skal gera meira, eg vil so gjarna drepamegsjalva og høvus grundin fyri tað er simpulten av mammu míni. vit skeldast hvønn dag sum oftast í fleiri tímar. hon tosar so nogv negativt við meg og kallar meg ting sum t.d. egoistiska, hon sigur eisini at eg oyleggji okkara familju og ári hjá øllum sum eg gangi í skúla við har eg gangi í skúla og at eg ongantið fari at vera før fyri at fáa nakað forhold ella góðar vinir um eg blívi við við at hava teg ringt/skera megsjalva og hava sjalvmorðs tankar. eg havi altið vilja flutt út tá eg eri 18, og minnist megsjalva hava sagt tað við mammu tá eg havi veri uml 8-9 ár at tá eg fylli 18 síggja hon og min familja meg ongantið aftur. mamma og babba hava eisini altið skeldast so forbiði nogv, at eg fyrr spurdi um tey kundu skiljast og at eg vildi hava tey at skiljast bara so tey steggaðu við at skeldast. eg havi bruk fyri hjálp, mentalt og til at sleppa út, altso at flyta út. eg havi sæð at mann kann egentliga flyta út árenn mann er 18. hvussu geri eg tað? takk fyri.

Spurningur: Is it normal when you cry and feel your chest ache, but the ache like spreads through your arms to your hands? Like my palms feel a bit tingly or something. I’ve always thought this was common but apparently not?

Spurningur: Umskylda hetta er eitt lengt bræv Eg veit ikki otdliga hvat at gerða. Eg havi altí veri happa men tað er ikki tann einasta grundin eg føli so illa sigi tað bara men ja men í ár í eina tí eg var so góð at siga mínum vinum um eg føldi meg keddan ella naka sovori. Men ikki longur. Tá mínir vinir ella nakar er fitt/ur við meg so veit eg bara tað er so falskt. Eg veit at tey leggja ikki í meg. Eg veit at tey snakka bara við meg tá tey mugu tí tey vilja ikki vera ordliga ønd. Eg veit væl at eg eri ordliga keðilig og ein forferdiligur persónur. Eg veit væl at eingin bil vera rundan um meg. Eg veit ikki hvat eg havi gjørt kanska var tað tað dtútti tíðini eg segði hvussu eg hevði tað??? Og tað er nógv sum prógvar tey leggja í meg men eg kann bara ikki trúgva uppá tað. Tá fólk eru fitt við meg og spyrja meg ting so blívi eg so so so glað at nakar leggur í men eg veit eisini at tað gera tey barasta ikki. Tá nakar er fittir meg við so vil eg eisini tey bara rópa ljót ting eftur mær ordliga ljóðt ting. Einaferð tá eg bleyv arga so var tað vanligt fyri tey at siga við meg at eg skuldi enda mítt egna lív. Ja líkasum eg hava ikki vilja gjørt tað fleiri ferð. Og nakra ferð veri við at altso “in the process” av at gera tað. Altso tá eg var 7 ár tá eg minnist tað nokso væl eg skar mat sjálv og eg hugdi bara at knívinum og eisini tá eg ikki gjørdi tá hugsaði eg bara “eg burdi bara enda tað so fara tey endliga at leggja í so fara tey at føla seg so illa.” Eisini eg skerði meg ikki bara so tit vita tað tað gerði eg ikki. Men eitt sum eg gerði er aftanfyri skinnabeini so klóri eg meg so hart sum eg kann. Men eg vil bara hava at onkur skal leggja í meg og vilja verða við mær men eg veit eg fortjeni tað ikki altso eg veit ikki tað føroyska orði men “deserve” tað. Eg havið tað bara ikki so gott men eg kann ikki fortelja nøkrum so eg má bara siga tað her.

Spurningur: My father has always given me silent treatments whenever I do something he doesn’t like or approve of. He’s a pretty closed off person, and often away from home. This used to affect me a lot before but I’ve just gotten kinda used to it ig. I don’t know what to do anymore, school has been so stressful and my relationship with food is getting bad again. I don’t even want help, I just want to stay and rot in my room forever.

Spurningur: Eg kundi gjarna huksa mær eitt prát um at eg ikki eri við í øllum tí sum tey sum eg kenni gera inni í stóra glæsir. Eg gangi á serbreytini og dámi væl fjallatúrarnir her og okkurt anna. Men eg føli ikki at eg eri so illasdaddur at eg behøvist at ganga her allatíð. Eg eri inni í glasir í fríkorteriðnum næstan altíð, og kenni nakrar/fleiri vinir har. Og onkran kenni eg eisini í serbreytini. Men føli ikki at eg havi brúk fyri so nógvari hjálp at eg burdi gingi her. Eg royni nógv ikki at ljóða sum ein happari tá eg sigi at mær ikki tørvar alla hesa hjálp, tí mær dámar ikki happing. Als ikki. Ikki tí at eg endeliga blívi happaður. Lonksulin eftur gomlu klassafeøðunum nívur meg onkuntí in í, og eg fáði nervar. Eg kenni eisini eina gentu har. Vit møttust í 8.flokki.