Spurningur: Eg føli tað sum eg geri so nógv fyri míni foreldur, sum til dømis eg eri barnagenta, ruddi, arbeiði við teimum, og annað. Tað hevur altíd verid soleis og eg helt at øll børn høvdu tad líka sum eg, men tá eg havi sagt tað við mínar vinkonur so hava tær allar sagt at eg eri altíð upptikin buð at gera ting fyri míni foreldur og at tær høvdu aldrin kunna liva soleis. Ein segid at hon hevði dripið seg sjálva um hennara forldur bóðu hana gera líka nógv fyri tey. Ikki tað, eg eri gód vid tey, men tad er mega strævi at vita at onnur børn hava frítíd ímedan eg eri altíd í skúla ella geri eg okkurt fyri tey. Tey hava fleiri børn og eg føli ofta at tað er órættvíst ímillum okkum øll. Eg havi roynt at sagt alt hetta við tey, men so blíva tey bara kedd og so gongur tad betur í nakrir dagar intil tad byrjar aftur. Er eg bara sjálvglað ella er hetta óvanligt?