Spurningur: Heyy so eg hati skúla. Eg eri tann einasta í flokkinum, sum ikki er í nakra grubbu og eg prøvi mítt besta men tað er aldrin gott nokk. Eg gevi gávur til hinar(diy) og prøvi at tosa við tær(ræðuliga ringt tí eg hugsi alt for nógv um hvat eg skal siga) og eg veit ikki tær svara altíð so neutralt. Tað er bara 4 dagur í skúla og eg hati tað longu, og eg tími ikki at liva tí so sleppi eg undan skúla ella má eg fara at ferðast, tí eg klári tað ikki meir. Eg havi sagt tað við mammu men hon leggur meira í hvussu viktigur skúlin er tí eg kann ikki bara ikki ganga í skúla sigur hon. Eg fari at vitja ein sálarfrøðing mánadag men eg veit ikki um eg klári tað longur. Eg havi nógvar sjálvmorðstankar men eg fari ikki at gera tað, tí at eg klári ikki tankan um at systir mín ella mamma mín ella pápi mín ella beiggi mín fara at finna meg deyða í kamarinum, og so slettis ikki systir mín tí so verður hon shokera og kedd og fer at ringja til mammu og kanska fer hon ikki at svara og so skal hon ringja til 112 og so kenur politiið og alt møguligt og eg klári bara ikki at hugsa um tað. Eg hati eisini alt um meg sjálva, mín kropp, andliti, hári og mína persónligheit. Eg fái at vita at eg eri pen og kløn men tað følist sum tey lúgva fyri mær. Eg havi eisini pilka í sovorit 6 ár og eg hati mínar armar og teir eru fyltir í arrum og sárum og eg veit ikki eina einasta grund til hví eg burdi liva. Eg havi eisini eina vinkonu og hon hevur faktiskt skriva á her og tað er mega stuttligt at vera saman við henni, men eg føli at vit oftast bara tosa um hvussu hon hevur tað, og eg veit ikki um eg eri egoistisk ella hvat