Spurningur: Góðu tit,
Einaferð hevði eg ein vinabólk, sum eg kendi meg væl í. Vit vóru nógv saman og høvdu tað stuttligt. Men við tíðini broyttist nógv. Míni áhugamál og virðir vóru ikki longur tey somu sum hjá teimum rundan um meg, og spakuliga gleid eg burturúr. Tað var ikki eitt stórt klandur ella nakað ítøkiligt, sum hendi. Eg varð bara minni og minni partur av felagsskapinum, til eg at enda ikki longur varð boðin við.
Tað gjørdi meg sera keddan. Eg hevði eitt tíðarskeið, har eg kendi meg nógv einsamalla og ofta sat heima og græt, meðan onnur vóru saman. Kortini helt eg fast í vónini um, at eg einaferð fór at finna nýggj fólk, sum eg kendi meg heima hjá.
Tann vónin hevur hildið mær koyrandi leingi. Men sannleikin er, at eg framvegis kenni meg sum ein uttanfyri. Fólk rundan um meg tykjast hava funnið sínar bólkar og sínar bestu vinir. Tey síggjast í frítíðini, fara út saman og hava ein natúrligan felagsskap. Sjálv kenni eg ofta, at eg standi við síðuna av.
Eg royni framvegis at halda samband við fólk. Onkuntíð spyrji eg, um onkur vil hittast, og summi siga ja. Tey løturnar merkja nógv fyri meg. Kortini longist eg eftir at uppliva, at onkur hugsar um meg fyrst. At onkur skrivar til mín. At onkur bjóðar mær við uttan at eg sjálv skal taka fyrsta stigið hvørja ferð.
Tað hevur fingið meg at ivast nógv í mær sjálvari. Eg eri farin at hugsa, um eg sjálv eri trupulleikin. Tá eg síggi, hvussu lætt tað tykist hjá øðrum at fáa og halda fast í vinarløgum, spyrji eg meg sjálva, hvat tað er, eg geri skeivt.
Eg havi ongantíð kent, at eg havi havt tann eina besta vinin, sum nógv tosa um. Ongantíð havt ein persón, sum altíð valdi meg fyrst. Og kanska er tað júst tann longsulin, sum ger mest ilt.
Eg havi biðið nógv til Gud um hetta. Biðið um vinir, um felagsskap og um eitt stað at hoyra til. Summar ferðir havi eg hildið, at bønir vóru svaraðar, men so broyttist alt aftur. Tað hevur verið torført ikki at gerast móðfallin.
Eg haldi sjálv, at eg eri eitt gott menniskja. Eg royni at vera blíð við onnur, eg hugsi nógv um fólk rundan um meg, og eg royni at vera ein góður vinur. Eg eri kanska eitt sindur stillari enn summi onnur og dámi ikki serliga væl at vera í miðdeplinum. Men er tað nokk til, at tað skal vera so trupult at finna síni fólk?
Øll fáa tað at síggja so lætt út. Onkuntíð kenni eg meg sum tann einasta, ið stríðist við hetta.
Tí spyrji eg tykkum: Eri eg trupulleikin?
Og um eg ikki eri tað, skal eg so bara geva upp? Skal eg gevast at vóna eftir teimum vinarløgunum, sum eg havi longst eftir so leingi? Ella er framvegis vón fyri einum sum mær?