Spurningur: Eg veit ikki heilt um tað er angst ella tað at eg eri bara tannaringur. Eg havi kvøld har í eg gráti tí av ongun, tá í skúla er blivi eg faktisk sjúk a tankan av skúla. Eg havi eitt arbeijus eisini í fistana var tað godt, men aftur nú eri eg byrja at blivin usalig av tankin a arbeijus. Eg havi tosa við mamma mína eftursum okur hava godt samarhald men eg vil en ikki siga alt sum eg føli tí eg veit ikki sjálv hvat tað er Eg havi hugsa hvussu delight tað er at vera deyður Men eg vil ikki Vera deyð, eg vil bara friðin sum kemur við tí Eg vil fáa skeða nokk til at hava logiskan umsiglning fyri ikki at fara til arbeijis ella nakrar degar frí frá skúla Men eg vil ikki pínan a skeða, og eg vil ikki endin a deyðin Eg eri so farvirða av mínum egnum tankar Eg havi onka diagnosi fingi, men eg eri á bíði lista fyri autismi og angst Onkutí haldið eg nemari at vera er at hvørva Eg eri ikki bangin fyri at eg faktist geri sórut naka men eg vil gjarna sleppa at siga mínar tankar so tað berir ikki tunkt á meg Eg sigi aftur, eg veit ikki um hetta er angst or troytti ella faktin at eg eri bara 14

Spurningur: Hey eg eri 15, og eg havi altid haft eitt sindur sjalvmor tankum sirka siðan eg var 12 men, nu eri eg akurat blivin 15 og tad hevur ONGANTÍ veri so galið, eg klári ikki at sova um náttina tí tad er tad einasta eg hugsi um og, eg gráti ALLATÍ tí at eg orki ikki meira og, eg eri blivin mega depremera av tí eg orki ikki út og, eg veri ikki bjóða út meir heldur, tí øll míni vinfølk eru blivin so móð av mær, Spurningar: er tad nakar kjansur at eg kann fáða fatur í onkrum medisini til depprasjón, Hvat skal eg gera við mínir sjolvmor tankar tí eg klári slett ikki at sova,

Spurningur: Hey, eg havi følt meg ordiliga einsamallan og keddan í næstan eitt heilt ár. Eg er um at missa vón um at lívið hjá mær fer at blíva betri, og inn ímillum havi eg spurt meg sjálvan um hví lívið er vert at liva um tað ikki er gott. Tó veit eg at tað ikki er vert at taka og eg skaði ikki meg sjálvan. Eisini havi eg ordiliga lítið sjálvsvirði, so eg samanberi meg sjálvan við onnur allatíð (ikki bara fólk á internetinum) og haldi eg eri ljót og at onnur ikki dáma meg av tí. Eg havi ikki nógvir vinir, so eg eri ikki við teimum ofta, tí tær kunnu ikki altíð og vit tíma sum oftast ikki tað sama. Tær siga ordiliga ofta at tær vita ikki tá eg spyrji um at gera okkurt saman, so tað fær meg at føla meg sum um at eg eri ikki góð nokk og at eg eri ov keðilig fyri tær. Akkurát tað havi eg sagt við mammu, men hon reageraði ikki ordiliga, men hon heldur sikkurt at eg eri ikki tað. Tað, at eg ikki havi nógvir vinir og at eg næstan ongantíð havi planir, ger meg eisini keddan, tí at vera einsamøll allatíð er nokkso pínufullt, so eg endi ofta við at hyggja í skjerm sjálvt um eg slett ikki vil tað. Og so verði eg skjeldað av mínum foreldrum fyri at brúka ov nógva tíð á einum skjermi, sum so eisini ger meg keddan. Eg elski at sosialisera meg og vera rundan um fólki, sjálvt um eg eri smægin, so at fara ein dag uttan at møta nakran fær meg onkuntíð at gráta um kvøldið. Tað er ymiskt hvussu ógvusligt tað er, men eg haldi slett ikki tað er gott fyri meg, og eg havi ikki sagt tað við nakran. Av tí at eg havi angist og eg eri sindur smægin, so tað er ordiliga ringt hjá mær at fáa nýggir vinir. Eg haldi meg eisini vera ljótan, so eg eri bangin fyri at blíva avvíst ella í hvussu er halda at eg blívi tað av tí. Eg havi ein skúlasálarfrøðing, ið eg havi tosað við nokkso ofta, men eg havi ikki nevnt nakað um at eg føli meg einsamallan og alt tað eg akkurát havi sagt, tí at eg veit ikki heilt hvussu eg kann fortelja hana tað uttan at tað ljóðar býtt ella við at ikki gloyma nakrar detaljur. Eisini so er tað summarferia, so eg kann ikki heilt tosa við hana. Eg føli ikki eg kann tosa við míni foreldur um nakað av hesum, sjálvt um eg veit at tey vilja meg bara gott, men tað endar sum oftast bara við at tey skjelda meg, og at tey fáa tað at ljóða sum at tað er mín skyld. Eg havi brúk fyri hjálp við hesum beinanvegin fyri at lívið hjá mær skal blíva betri, og soleiðis at eg kann “rigga” betur í mínum dagligdegi. Eisini havi eg onnur ting sum stressa meg, og tað er millum annað tað at eg havi nakað, ið eitur misofoni/misophonia (eg tosi við mín sálarfrøðing um tað). Tað er virkuliga strævið at liva við fyri meg og eg byrji eisini í 9.flokki næsta skúlaár, so eg havi eyka brúk fyri at kunna fokusera uppá karakterirnir hjá mær og hvussu eg geri í skúlanum, men tað er ordiliga ringt tá eg havi tað soleiðis her. Eg hopi virkuliga eg fái tað betur áðrenn næsta skúlaár byrjar.

Spurningur: Hey eg haft ótta siðan okt men nu er tað blivi verri nu faði eg ótta miðan eg arb og vissi eg far i handlar eg veit ikki hvat eg skal gera eg faði ofta anfall nastan hvønn dag tað hevur ikki veri so ringt fyrr og so faði eg ofta tvangstankar og eri ofta stersaður og depmeraður og havi sjolvmorð tankar eg eg veit ikki hvat eg skal gera við tað

Spurningur: Góðu tit, Einaferð hevði eg ein vinabólk, sum eg kendi meg væl í. Vit vóru nógv saman og høvdu tað stuttligt. Men við tíðini broyttist nógv. Míni áhugamál og virðir vóru ikki longur tey somu sum hjá teimum rundan um meg, og spakuliga gleid eg burturúr. Tað var ikki eitt stórt klandur ella nakað ítøkiligt, sum hendi. Eg varð bara minni og minni partur av felagsskapinum, til eg at enda ikki longur varð boðin við. Tað gjørdi meg sera keddan. Eg hevði eitt tíðarskeið, har eg kendi meg nógv einsamalla og ofta sat heima og græt, meðan onnur vóru saman. Kortini helt eg fast í vónini um, at eg einaferð fór at finna nýggj fólk, sum eg kendi meg heima hjá. Tann vónin hevur hildið mær koyrandi leingi. Men sannleikin er, at eg framvegis kenni meg sum ein uttanfyri. Fólk rundan um meg tykjast hava funnið sínar bólkar og sínar bestu vinir. Tey síggjast í frítíðini, fara út saman og hava ein natúrligan felagsskap. Sjálv kenni eg ofta, at eg standi við síðuna av. Eg royni framvegis at halda samband við fólk. Onkuntíð spyrji eg, um onkur vil hittast, og summi siga ja. Tey løturnar merkja nógv fyri meg. Kortini longist eg eftir at uppliva, at onkur hugsar um meg fyrst. At onkur skrivar til mín. At onkur bjóðar mær við uttan at eg sjálv skal taka fyrsta stigið hvørja ferð. Tað hevur fingið meg at ivast nógv í mær sjálvari. Eg eri farin at hugsa, um eg sjálv eri trupulleikin. Tá eg síggi, hvussu lætt tað tykist hjá øðrum at fáa og halda fast í vinarløgum, spyrji eg meg sjálva, hvat tað er, eg geri skeivt. Eg havi ongantíð kent, at eg havi havt tann eina besta vinin, sum nógv tosa um. Ongantíð havt ein persón, sum altíð valdi meg fyrst. Og kanska er tað júst tann longsulin, sum ger mest ilt. Eg havi biðið nógv til Gud um hetta. Biðið um vinir, um felagsskap og um eitt stað at hoyra til. Summar ferðir havi eg hildið, at bønir vóru svaraðar, men so broyttist alt aftur. Tað hevur verið torført ikki at gerast móðfallin. Eg haldi sjálv, at eg eri eitt gott menniskja. Eg royni at vera blíð við onnur, eg hugsi nógv um fólk rundan um meg, og eg royni at vera ein góður vinur. Eg eri kanska eitt sindur stillari enn summi onnur og dámi ikki serliga væl at vera í miðdeplinum. Men er tað nokk til, at tað skal vera so trupult at finna síni fólk? Øll fáa tað at síggja so lætt út. Onkuntíð kenni eg meg sum tann einasta, ið stríðist við hetta. Tí spyrji eg tykkum: Eri eg trupulleikin? Og um eg ikki eri tað, skal eg so bara geva upp? Skal eg gevast at vóna eftir teimum vinarløgunum, sum eg havi longst eftir so leingi? Ella er framvegis vón fyri einum sum mær?

Spurningur: Eindagin tá ið eg kom í skula so hevði eg krúlla mær og eg helt at tað sá faktist pent út men so skjótt sum eg kom inn í skúlan stóðu longu allar genturnar og flentu eftir hárinum hja mær. Ein genta segði at tað sá pent út men tað var sarcastist. Og nu vil eg ongantíð aftur síggja hasar genturnar aftur men tað verur ringt tí at eg gangi im flokki saman við teimum. Og nu liggji eg her í songini hóp leys og bangin at fara aftur. Fuck eg hevði vilja doyð beint nú.