Sjálvmorð falskar vinir og sh

Spurningur: Hey so eg havi tað ringt at sovna um náttina tí at eg klári bara at hugsa um sjálvmorð og alt hatta. Mín mamma veit at eg havi skori meg sjálvan fyrr men hon helt at eg var stegga. Men sannleikin er at eg klári ikki at stegga! Og eitt sum eg haldi er keðiligt er at eg havi eina “vinkonu” sum skal altíð blanda seg uppí alt. Og so sigur hon at hon hevur tað sjálv ringt og hon sigur at hon skjilur alt men nei tað ger hon fanmi ikki. Eg haldi at hon er so fucking ireterandi tí at hon ger alt sovoritt! Og hon royndi einaferð at tvinga meg til at roykja el siggarett! Eg hevði eis einaferø ein forbannað løgnan sjeik. Hann spurdi meg um eg tímdi at spæla TRUTH OR DARE? Og eg segði ja men so visti eg ikki av at hann fór at spyrja meg sovoritt løgi líka sum “ hevði tú nakrantíð vilja haft sex” eg bleiv fucking bangin og eg gjørdi tað liðugt nakrir dagar aftaná tað. Nú havi eg tað mega ringt við at læta vera at hugsa um sjálvmorð tí at tað følist sum at øll í mínum flokki hata meg… Eg tími ikki í skúla aftur nakrantíð!!

Cut

Spurningur: I just wanna cut so deep so so so so deeo but im a little pussy and i know the medical complications so i wont do that but i fantasize often imagine in my head, even animate cutting so deep, cutting so deep in my wrist and then pulling out the nerves and pulling out my organs. I have such a bad feeling in my stomach sometimes it makes me just wanna put my arm thru my throat and grab and pull out the bad feelings i wanna pull out my organs, and i at the same time feel nausoues of the feeling not really neaousous but i wanna throw it up. I dont hate myself infact when i look in the mirror i wonder how im not dating anyone yet im so beautiful and yet im bullied so much not even bullied that muvh anymore but it feels like it cuz i was not that long ago and people always seem to think i feel so bad just becausw of bullying it isnt just bullying ive been feeling bad i feel so bad even without the bullying ita just a fraction of it, i do t even knkw why i feel so bad anymore. I just wanna cut so deep i bleed out i just wanna pull out my veins and organs. I fantasized about killing myself at like what 7 to get revenge on people to get then to regret what they did, im happy i didnt do it i wanna live and i believe i have a bright future. But also im sure that no help is going to stop me from self harm, i read abt it on the internet “use a icecube” “use a rubberband” “cut something else” this is the stupidest thing ever does anyone think this will help anything. I dont understand why im like this i can genuinely not false laugh with my friends have so much fun be happy all day and then just be crying and crying and crying and habing all these thoughts. Id say they consume me but they dont not all the time, it only feels like they consume me when i feel them and thats definately not all the time but it also feels like all the time. And ive written here and there a couple of times but nothing i ever hear helps me, not comfort from my friends, not any advice on the internet, not any advice here, not what my school nurse said nothing. What is wrong with me?!?!?! I dont understand anymore i dont understand anything and now i cant even sleep im writing this at 2am i dont understand. I wish there was just a cure. Can i not get help does help just not work for me? Am i truly hopeless? Im filled with hope and hopelessness and despair. I dont understand anything i dont understand. I dont wanna die but some days ago i just was laying in my bed and just decided to put my head in my pillow and stop breathing, i dkd t do anything though, i stopped before anything happened. I sometimes just do that, just am about to end it but deicde its not time. If i were to do i wanna die peacefully after a good day, but id never do it. Just like id never cut myself so deep. I just want it to stop.

kann eg fáða hjálp

Spurningur: eg veit ikki hví, men eg blívi við at hugsa um at drepa megshálvan, og at klippa í meg shálvan. Í dag í skúlanum tók eg ein saks og fór inn á vesinum og klipti í beininum hjá mær so tað fór at blóða, og har er in brúgv tatt uppá skúlan sum er nokk so langt frá jørin, og eg bleiv við at hugsa um at hoppa av henni. Og tá eg gangi forbí djúpt vatn vil eg altí drukna megshálvan. Men eg skilji ikki hví, tí at onkuntíð eri eg mega glað, og so næsta vika eri eg kedd aftur, og tað skiftur alla tíð, men tað hevur aldrin verið so nógv fyrr. Men eg torið ikki at tosa við nakran um tað, tí at sístu fer eg gjørdi tað ringdu tey til barnaverndina og so fekk mamma skildina, og eg veit at tað ikki er mammusa skild tí hon hevur aldrin gjørt meg keddan, og eg vil ikki hava at tað gongur út ivur hana, og pápi mín býr í Danmark, so tað kann heldur ikki vera hann, tí hann er ikki tætt nokk við mær at gera naka, so kunnu tit hjálpa mær? Eg veit ikki hvat eg skal gera.

Trivnaður

Spurningur: Hey so eg trívist ikki væl í skúlanum og eg veit ikki hvat eg skal gera. Eg hati skúlan. Øll vaksin siga bara “ Áh tað er tí at tú ert komin í tann aldurin”. Men nei hetta hevur veri síðann 2023. Eg skal til ein sálarfrøðing skjótt men eg veit ikki nær. Eg haldi at eg fáði alt ov lítið av hjálp fyri trivnaðum. Tað er ikki bara at eg ikki dugi at rokna tað er eisini at øll børnini kunnu vera frek uftan at tey vita av tí. Men tað er eisini onkuntið læraranar sum gera okkurt. Og eg sum eri ein genta so blívi eg nógv lættari kedd og óð av hormonunum. Onkuntíð blívi eg happa fyri at vera kedd. Men eg kann ikki gera við tí at tey gera meg keddan…

Veit ikki ordliga

Spurningur: Eg segði vit nakran eg gjørdi sjálvskaðandi atferð um tað er hvussu tað eitur og eg var klár (ikki ordliga men eg hevði gjørt meg kláran í eina lenga tí fyri hendan dagin) til at mín lív fór heilt at skiftast men einki hendi, tað var ein sum arbeiddi í skúlanum og eg helt at tey skuldu siga tað so eg hevði sum sagt áðrennn gjørt meg kláran men nei nei. Eg faktiskt skar eitt sindur meira so tað fór at verða tikið seriøst men nei. Eg eri pá ein máta glað/ur at persónurin ikki segði tað men pá hin mátan so eri eg ordliga kedd/ur tí eg roknaði við at eg fór endliga at fáa hjálp, sjálvt um tað fór at verða stravið í nakrir dagar aftaná. Enn og verri eg havið eisini eitt sindur av skild í hesum eg valdi at persónurin skuldi ikki siga naka, men er tað ikki ein lóg? Ella ferð tann lógin vekk tá mann er yvir ein bestemtan aldur? Sigi bara eg eri undir 18. Nú eri eg enn og meira beingin fyra at persónurin ferð bara at knappliga ringja mitt í ferjuni og siga tað, tað hevði eg slett ikki vilja! Nú má eg so verða beingin heima í næstan 2 vikur. Kanska ætlar persónurin at ringja aftaná ferjuna, tað hevði verið nógv betri. Eg eri bara forvirra og eg havði verið so beingin í fleiri dagar um hetta og nú siti eg bara heima meðan alt er sum tað plagar, men tað er tað ikki tí hvat um persónurin bra knappliga ringur? Eg hugsi næstan at eg burdi aldrin havt gjørt hettar.

I got 37 poem, and I’m loosing hope to stay alive

Spurningur: I’m trying to get a therapist, but mom is just really slow and doesn’t seem to take it seriously, she doesn’t know I’ve started self-harming again, and there have been multiple instances where she almost did, recently I’ve been trying to go deeper but it’s kinda scary, I’ve cut for 16 days straight and planning on keeping it going, this is my most recent poem “Quiet flame, as the sparks bloom, eyes watching, seeing if its spark keeps blooming or if it falls apart, it dims, grows, then goes quiet, the darkness too much to bear alone, as it loses all hope and blows out.” sometimes I don’t really care about myself, I beraly ate for two days, I want my cuts to scar, idk, I had so many thoughts huh d about how to die yesterday 25. Mars and a few today, I used to think about it more last year (2025) but now its been creeping up more and more, and I don’t think I can keep doing this, it’d like an unsolved puzzle trying to piece itself back together, with no manual.
Tað eru ikki fleiri brøv.