Góða genta
Takk fyri brævið.
Tað, tú skrivar, ljóðar ógvuliga tungt og ótrygt. Tað er ikki lætt at ganga í skúla, tá tú ert bangin fyri læraranum og følir, at tú verður skeldað, tá tú ikki dugir. Tað gevur góða meining, at tú fert í panikk, tá tað eisini er nógvur larmur rundan um teg. Tað, at tú klípur, bítur og klórar teg, er ofta ein máti at handfara strongdar kenslur uppá, tá tað følist ov tungt innaní. Tað er ikki tí, tú ert “býtt” ella nakað er galið við tær, men tí, tú hevur tað ringt. Og tað, at tú heldur, at tú ongantíð fer at læra rokning, er ein tanki, sum ofta kemur, tá ein kennir seg aftanfyri og ótryggan. Men tankarnir hjá tær eru bara tankar og ikki sannleikin. Tú kanst læra, men tú hevur tørv á hjálp á tínum egna stigi. Tað er sera týdningarmikið, at tú sigur einum vaksnum frá hesum. Tað kann vera mamma ella pápi tín, ein lærari, tú hevur meira álit á, ella heilsufrøðingurin. Tú eigur ikki at ganga og vera bangin í skúlanum. Tú kanst eisini ringja til Tú og Eg Ráðgevingina á 116111 (kl. 20–24). Tað er vanligt at føla seg einsamallan í fríkorterum og at verða ávirkað av larmi, serliga tá ein longu er stressaður. Tað kann hjálpa at finna eitt meira róligt stað ella ein vaksnan at fara til, tá tað verður ov nógv.
Tú følir tað sum um, tú hevur givið upp, men tað ber til at fáa tað betri, bæði í skúlanum og við rokning. Tú ert ikki einsamøll, og tú hevur uppiborið at hava tað trygt.
Tú ert vælkomin at skriva aftur ella at ringja til 116111.
Alt tað besta.