Góða/i tú.
Takk fyri brævið. Og takk fyri, at tú skrivar so opið – tað krevur dirvi. Tað tú greiðir frá, ljóðar bæði tungt og forvirrandi og tað gevur góða meining, at tú situr eftir við blandaðum kenslum nú.
Tú hevði samlað dirvi til at siga frá um sjálvskaðandi atferð og hevði fyrireikað teg upp á, at okkurt fór at henda – kanska, at tú fórt at fáa hjálp. Tá einki hendi, kann tað kennast sum eitt stórt vónbrot og eisini sum um tú ikki vart tikin í álvara. Tað er væl skiljandi, at tað ger teg kedda/n og ørkymlaða/n.
Samstundis lesi eg eisini, at tú ert eitt sindur lættað/ur um, at tað ikki bleiv sagt beinanvegin. Tað vísir bara, hvussu tvíbýtt hetta kann kennast: ein partur av tær ynskir hjálp, og ein annar partur er bangin fyri hvat fer at henda. Hetta er púra normalt.
Tað er soleiðis í okkara samfelag, at tá ein er undir 18 ár, hava vaksin í skúlanum skyldu til at tryggja, at børn og ung fáa hjálp, serliga um tey eru í vanda. Men hvussu tey gera tað, kann vera ymist, og tey royna ofta at gera tað á ein hátt, sum er so tryggur sum gjørligt fyri teg. Tað merkir ikki, at tú hevur gjørt nakað skeivt – tú vart bara erlig/ur um, hvussu tú hevði tað.
Tú skrivar eisini, at tú hevur skaðað teg meira fyri at verða tikin í álvara. Tað sigur mær, hvussu nógv tú í veruleikanum hevur tørv á hjálp og at onkur sær teg. Tú eigur at verða tikin í álvara – uttan at tú skalt fáa tað verri fyri at vísa tað.