Góði tú.
Takk fyri brævið. Og takk fyri, at tú skrivar so erligt. Tað krevur nógv at seta orð á alt hatta, sum tú gongur og ber uppá. Tað ljóðar sum um tú hevur tað ótrúliga tungt júst nú og tað er væl skilligt. Og tað lýsir eisini støðuna væl, tá tú hevur skrivað dagbók yvir eina tíð.
Tað tú lýsir – at alt kennist grátt, at tú ert óður og keddur í senn, at tú følir teg einsamallan sjálvt um onnur eru rundan um teg, og at tú hatar teg sjálvan – er ikki smáting. Tað er ein stór byrða at ganga við, serliga tá tú eisini kennir, at tú ikki kanst tosa við nakran um tað.
Eg leggi eisini merki til, at tú sigur, at tú vilt hava hjálp, men ikki torir at spyrja. Tað gevur meining. Tá man hevur fingið kensluna av, at man verður misskiltur ella skeldaður, so kann tað kennast ótrygt at lata upp. Men tað merkir ikki, at tú ikki hevur uppiborið hjálp – tí tað hevur tú.
Tá tú skrivar, at tú ert tætt við at enda lívið – so er tað nakað, vit taka í størsta álvara. Tú skalt ikki standa einsamallur við teimum tankunum. Tú skrivar eisini, at tú ynskir at tosa við onkran, sum tú ikki kennir, og sum ikki dømir. Tað er júst tað, tú gert nú – og tú kanst halda fram við at skriva til okkara. Vit eru her, og vit lurta.
Samstundis hugsi um tað er nakar, sum er bara eitt sindur lættari at vera saman við enn onnur í tínum lívi? Tað kann vera ein vinur, ein lærari, ein familjulimur – ella kanska ein annar vaksin, sum ikki er so tættur. Kanska kundi ein samrøða við ein annan vaksnan enn tíni foreldur hjálpt tær at tosa við tíni foreldur um hvussu tú hevur tað ella um at sleppa at tosa við ein terapeut. Ikki tí tú skalt siga alt í einum – men kanska bara lata eitt lítið sindur upp. Tú nýtist ikki klára alt sjálvur.
Tá kroppurin og tankarnir eru so fullir av vreiði, angist og tungum kenslum, sum tú lýsir, so kann tað eisini gera, at alt kennist skeivt – eisini hvussu tú sært teg sjálvan. Tað tú sigur um at einki er gott við tær – tað er ein kensla, men tað er ikki tað sama sum sannleikin um teg.
Eg blívi eisini upptikin av, at tú roynir alt tú kanst at fáa tað betri – tú venur, tú hugsar um at forbetrast, tú roynir at vera góður við onnur. Tað sigur nakað um teg og hvat tú megnar, hóast tað kanska ikki kennist soleiðis innanífrá.
Akkurát nú er tað týdningarmesta ikki at fáa alt at rigga. Tað týdningarmesta er, at tú ikki ert einsamallur við hesum. Tað eru fólk, sum vilja hjálpa tær og tú eigur at hava onkran at tosa við.
Vit eru her. Tú ert ikki ósjónligur. Tú ert altíð vælkomin at venda tær aftur til Tú og Eg Ráðgevingina á 116 111.