Góða tú
Tað ljóðar sum um tú hevur havt eina keðiliga uppliving við gentunum, og tað er jú aldrin stuttligt – serliga tá tú sjálv helt, at hárið var pent.
Sum tú sjálv skrivar, so er tað ringt heilt at sleppa undan gentunum, tá tit ganga í flokki saman. Men hvussu plagar tú at hava tað saman við gentunum í flokkinum? Um tit plaga at hava tað gott saman, so haldi eg, at tú skalt royna at gloyma hasa hendingina. Um okkurt líknandi er hent fyrr, ella tú ikki hevur tað so gott við hinum gentunum, so haldi eg, at tú skalt royna at tosa við onkran um tað. Tað kann vera, at tú hevur eina ella tvær gentur í flokkinum, sum tú ert eitt sindur betri vinkona við enn hinar? Um so er, so kanst tú prøva at tosa við tær um, at tær fingu teg at føla teg illa við at flenna eftir tínum hári.
Eg hopi, at tú hevur tað lættari við at fara í skúla. Tú ert altíð vælkomin at skriva aftur til okkara.
Alt tað besta.