Einsemi og mangul av sjálvsvirði

Spurningur: Hey, eg havi følt meg ordiliga einsamallan og keddan í næstan eitt heilt ár. Eg er um at missa vón um at lívið hjá mær fer at blíva betri, og inn ímillum havi eg spurt meg sjálvan um hví lívið er vert at liva um tað ikki er gott. Tó veit eg at tað ikki er vert at taka og eg skaði ikki meg sjálvan. Eisini havi eg ordiliga lítið sjálvsvirði, so eg samanberi meg sjálvan við onnur allatíð (ikki bara fólk á internetinum) og haldi eg eri ljót og at onnur ikki dáma meg av tí. Eg havi ikki nógvir vinir, so eg eri ikki við teimum ofta, tí tær kunnu ikki altíð og vit tíma sum oftast ikki tað sama. Tær siga ordiliga ofta at tær vita ikki tá eg spyrji um at gera okkurt saman, so tað fær meg at føla meg sum um at eg eri ikki góð nokk og at eg eri ov keðilig fyri tær. Akkurát tað havi eg sagt við mammu, men hon reageraði ikki ordiliga, men hon heldur sikkurt at eg eri ikki tað. Tað, at eg ikki havi nógvir vinir og at eg næstan ongantíð havi planir, ger meg eisini keddan, tí at vera einsamøll allatíð er nokkso pínufullt, so eg endi ofta við at hyggja í skjerm sjálvt um eg slett ikki vil tað. Og so verði eg skjeldað av mínum foreldrum fyri at brúka ov nógva tíð á einum skjermi, sum so eisini ger meg keddan. Eg elski at sosialisera meg og vera rundan um fólki, sjálvt um eg eri smægin, so at fara ein dag uttan at møta nakran fær meg onkuntíð at gráta um kvøldið. Tað er ymiskt hvussu ógvusligt tað er, men eg haldi slett ikki tað er gott fyri meg, og eg havi ikki sagt tað við nakran. Av tí at eg havi angist og eg eri sindur smægin, so tað er ordiliga ringt hjá mær at fáa nýggir vinir. Eg haldi meg eisini vera ljótan, so eg eri bangin fyri at blíva avvíst ella í hvussu er halda at eg blívi tað av tí. Eg havi ein skúlasálarfrøðing, ið eg havi tosað við nokkso ofta, men eg havi ikki nevnt nakað um at eg føli meg einsamallan og alt tað eg akkurát havi sagt, tí at eg veit ikki heilt hvussu eg kann fortelja hana tað uttan at tað ljóðar býtt ella við at ikki gloyma nakrar detaljur. Eisini so er tað summarferia, so eg kann ikki heilt tosa við hana. Eg føli ikki eg kann tosa við míni foreldur um nakað av hesum, sjálvt um eg veit at tey vilja meg bara gott, men tað endar sum oftast bara við at tey skjelda meg, og at tey fáa tað at ljóða sum at tað er mín skyld. Eg havi brúk fyri hjálp við hesum beinanvegin fyri at lívið hjá mær skal blíva betri, og soleiðis at eg kann “rigga” betur í mínum dagligdegi. Eisini havi eg onnur ting sum stressa meg, og tað er millum annað tað at eg havi nakað, ið eitur misofoni/misophonia (eg tosi við mín sálarfrøðing um tað). Tað er virkuliga strævið at liva við fyri meg og eg byrji eisini í 9.flokki næsta skúlaár, so eg havi eyka brúk fyri at kunna fokusera uppá karakterirnir hjá mær og hvussu eg geri í skúlanum, men tað er ordiliga ringt tá eg havi tað soleiðis her. Eg hopi virkuliga eg fái tað betur áðrenn næsta skúlaár byrjar.

Góða tú

Takk fyri títt álitisfulla bræv.

Tað ljóðar, sum tú hevur gingið við nógvum tungum kenslum leingi. At kenna seg einsamalla, hava lítið sjálvsvirði og samstundis stúra fyri, um onnur dáma seg, kann vera sera pínufult. Tú skrivar, at tú inn ímillum hevur spurt teg sjálva, um lívið er vert at liva. Tað vísir, hvussu tungt tú hevur tað beint nú. Samstundis skrivar tú, at tú ikki skaðar teg sjálva, sum er gott.

Tað, tú lýsir, er ikki býtt ella løgið. Nógv ung, sum kenna seg einsamøll og avvíst, byrja at ivast í sær sjálvum og hugsa, at tey ikki eru góð nokk. Men kenslan av at vera “ikki góð nokk” er ikki tað sama sum, at tað passar. Tá vit hava tað ringt, verður okkara innara rødd ofta sera kritisk, og vit síggja okkum sjálv við nógv kritiskari eygum enn onnur gera.

Tú skrivar, at tú elskar at vera saman við fólki, og at tað ger teg kedda, tá tú ofta ert einsamøll. Tað er ordiliga menniskjasligt. Vit hava øll tørv á felagsskapi og at kenna, at vit hava týdning fyri onnur. Sorgin og einsemið, tú merkir, geva tí góða meining.

Tú hevur longu ein skúlasálarfrøðing. Tað er ein stór styrki. Tá tit møtast aftur, aftaná summarfrítíðina, vil eg eggja tær til at fortelja henni tað, sum tú hevur skrivað her. Tú nýtist ikki at finna røttu orðini. Tú kanst enntá vísa henni hetta brævið ella skriva nakað líknandi niður. Tað er júst slíkir tankar og kenslur, sálarfrøðingar eru til fyri at hjálpa við.

Tú skrivar eisini, at tað er torført at tosa við foreldur tíni. Kanska er onkur annar vaksin, tú hevur álit á? Ein lærari, heilsufrøðingur, onkur í familjuni ella foreldur hjá einum vini, sum tú kanst tosa við. Tú eigur ikki at bera alt hetta einsamøll.

Um tankarnir um, at lívið ikki er vert at liva, gerast sterkari, ella tú kennir teg heilt ráðaleysa, so er tað serliga týdningarmikið at siga einum vaksnum frá beinanvegin. Tú kanst eisini ringja til Tú og Eg Ráðgevingina á 116111, sum er opin allar gerandisdagar frá kl. 20 til 24.

Tað, tú kennir nú, merkir ikki, at soleiðis verður tað altíð. Kenslur broytast, og tú hevur longu tikið eitt týdningarmikið stig við at skriva um, hvussu tú hevur tað. Tað gevur mær vón um, at tú eisini fert at fáa tað betur.

Tú ert altíð vælkomin at skriva aftur ella at ringja til Tú og Eg Ráðgevingina á 116111.