Hey,
Tú lýsir eina trupla støðu, og tað er væl skilligt, at tú bæði ert bangin og eisini vilt gera tað rætta í støðuni. Hetta vísir, at tú ert eitt menniskja, sum leggur merki til, tá onnur hava tað ringt.
Tú sært, at hesin persónurin í flokkinum roykir, drekkur og brúkar snús, hóast viðkomandi er alt ov ung/ur. Tú sært eisini, at fasadan er “tough” og nokk goymir eina innaru pínu. Tað er ein stór byrða hjá tær at bera einsamallur/einsamøll, og tað er ikki tín skylda at loysa alt sjálv/ur, hóast tú saktans kanst gera okkurt.
Tú kundi byrjað við at tosa við ein vaksnan, tú hevur álit á. Til dømis ein lærara, heilsufrøðingin í skúlanum, eitt foreldur hjá tær, ella foreldur hjá einum vinfólki. Tú kanst eisini ringja til Tú & Eg Ráðgevingina á 116111 gerandisdagar kl. 18-22 og tosa við onkran í trúnaði um, hvussu tú kanst bera teg at.
Hugsar tú, at familjustøðan hjá viðkomandi ikki er góð, so kann eitt nú Barnaverndartænastan ella Gigni traðka til. Tað er ein uppgáva fyri tey vaksnu at syrgja fyri, at børn og ung eru trygg, og ikki uppgávan hjá einum 13–15 ára gomlum.
Tað er normalt at tú blívur kedd/ur, ørkymlað/ur og ótrygg/ur, av at síggja vinir ella floksfelagar fáa sær keðiligar vanar. Tað vísir bara, at tú hevur empati og hugsar um onnur.
Minst til, at tú ikki ert einsamøll/einsamallur. Tú gert longu nógv við at skriva inn her.
Lat tað ikki enda her. Tú kanst hjálpa. Ikki við at loysa alt, men við at siga frá. Og tað kann vera, tað er júst tað, sum kemur at gera størsta munin.
Alt tað besta,
Herborg