Eg leingist eftur mínum gomlu floksfelaðum.

Spurningur: Eg kundi gjarna huksa mær eitt prát um at eg ikki eri við í øllum tí sum tey sum eg kenni gera inni í stóra glæsir. Eg gangi á serbreytini og dámi væl fjallatúrarnir her og okkurt anna. Men eg føli ikki at eg eri so illasdaddur at eg behøvist at ganga her allatíð. Eg eri inni í glasir í fríkorteriðnum næstan altíð, og kenni nakrar/fleiri vinir har. Og onkran kenni eg eisini í serbreytini. Men føli ikki at eg havi brúk fyri so nógvari hjálp at eg burdi gingi her. Eg royni nógv ikki at ljóða sum ein happari tá eg sigi at mær ikki tørvar alla hesa hjálp, tí mær dámar ikki happing. Als ikki. Ikki tí at eg endeliga blívi happaður. Lonksulin eftur gomlu klassafeøðunum nívur meg onkuntí in í, og eg fáði nervar. Eg kenni eisini eina gentu har. Vit møttust í 8.flokki.
Góði Villiam
Takk fyri brævið.
Eg skilji væl, at tað kann níva teg, og at tú fært nervar, og at at tú ikki følir teg vera ein part av tí, sum hendir á stóra Glasi. Serliga um tú følir, at tú ikki hevur tørv á øllum tí, sum Serbreytin kann bjóða. Tað er vigtigt hjá okkum øllum, at vit hava eina kenslu av at hoyra til onkustaðni.
Hevði tað borið til hjá tær at tosa við foreldrini hjá tær ella við lestravegleiðaran á skúlanum um, hvussu tú hevur tað við at ganga á Serbreytini? Um ikki, so ert tú vælkomin at ringja á tlf. 116 111, ið er opin hvørt kvøld kl. 18-22, at taka eitt prát um hetta. Eisini ert tú vælkomin at skriva aftur.
Alt tað besta,