Hey og takk fyri, at tú skrivar til okkara.
Tað ljóðar, sum tú hevur havt tað strævið í fleiri ár, og tað kann vera tyngjandi. Sjálvt um foreldrini hjá tær ikki vita av, at tú sjálvpínir, so haldi eg, at tað er gott, at tú hevur tosað við tínar tættastu vinir um tað. Sjálvt um tey kanska ikki fáa gjørt so nógv við tað, so kann tað vera hjálpsamt at siga tað hart. Hevur tú eisini tosað við sálarfrøðingin um tað? Um ikki, so haldi eg, at tú skalt gera tað.
Tað kann vera ringt at lata vera við at sjálvpína, tí man kann blíva eitt sindur “avhengigur” av tí, men tað er góð hjálp at heinta ymsastaðni, m.a. hjá sálarfrøðingi. Fyri nógv kann sjálvpíning vera ein máti at handfara truplar kenslur, so tað snýr seg um at finna aðrar og betri mátar at handfara tað trupla uppá, m.a. við at royna at gera okkurt annað, tá man fær hug at sjálvpína. Hetta kann ein sálarfrøðingur eisini hjálpa tær við.
Tú ert vælkomin at skriva aftur, og tú kanst eisini ringja (anonymt) til telefonráðgevingina á 116 111, ið svarar hvørt kvøld frá kl. 20-24.
Alt tað besta.